Skocz do zawartości
Osmodeusz

Węgiel aktywny jako przyczyna erozji głowy i linii bocznej (HLLE) u ryb akwariowych morskich

Rekomendowane odpowiedzi

                                   

                                   Węgiel aktywny jako przyczyna erozji głowy i linii bocznej (HLLE) u ryb akwariowych morskich
                                                                                                                       Jay Hemdal

 


Erozja głowy i linii bocznej (HLLE) to nazwa rodzaju erozji skóry, która dotyka niektóre gatunki ryb morskich w niewoli. Czasami jest określany jako morska erozja głowy i linii bocznej (MHLLE) lub zespół erozji głowy i linii bocznej (HLLES). Podobny syndrom występuje u ryb słodkowodnych, ale przyczyny wydają się być inne i zwykle nazywa się to chorobą „dziury w głowie”. HLLE zwykle zaczyna się od małych, jasnych jamek wokół oczu ryby. Mogą one przekształcić się w jasne zmiany wzdłuż linii bocznej ryby, ostatecznie rozprzestrzeniając się na szersze obszary ciała i czasami obejmując niesparowane płetwy. Ryby, u których występują poważne uszkodzenia, są zwykle trwale oszpecone. Co najmniej 20 rodzin ryb zostało zidentyfikowanych jako osoby, u których rozwinęło się HLLE w niewoli (Tabela 1). Nie wszystkie gatunki ryb wykazują te same objawy, i nie zawsze rozwijają zmiany w tym samym stopniu (Hemdal 2006). HLLE normalnie nie występuje u ryb na wolności, ale istnieją dwie opublikowane fotografie, które to kwestionują; jedno wykonane przez Rudiego Kuitera na Wyspach Cooka przedstawia HLLE w dużym czarnym kolorze,Zebrasoma rostratum i inne zdjęcie wykonane przez Tima Lamana na Bali ukazują drobne wżery HLLE w młodocianym cesarskim skalary, Pomacanthus imperator .


 

Rodzina Nazwa zwyczajowa
Acanthuridae
Blenniidae
bassowate
Ceratodontidae Chaetodontidae
pielęgnicowatych
dorszowatych
Grammatidae
luszczowate
Labridae
Lutjanidae
Muraenidae
Percichthyidae
okoniowate
Plesiopidae
pomakantowate
Pomacentridae
Protopteridae
Scorpaenidae
strzępielowate
Surgeonfishes
Combtooth ryb bab- kowatych
Sunfishes
australijski Lungfish
Butterflyfishes
New World pielęgnice
dorszy
basslets, Grammas
pomruków
Wargaczowate
Snappery
mureny
Płn grzędy
grzędy
Roundheads
Angelfishes
Damselfishes
Afryki lungfishes
Scorpionfishes
basy i soapfishes Sea

Tabela I. - Rodziny ryb z członkami znanymi jako podatne na zmiany podobne do HLLE w akwariach (J. Hemdal - obserwacja osobista).



Podobny stan, określany jako „przerzedzenie nabłonka”, zaobserwowano u trzcinowatych łososiowatych, grouperów i hepatusów (u innych gatunków może się to również rozwinąć). Zespół ten charakteryzuje się przerzedzeniem skóry głowy, często z przejściem na jaśniejszy kolor. Czasami, ale nie zawsze, może to przekształcić się w klasyczny HLLE typu deep-pit. Przyczyna tego problemu nie została ustalona.





Przyczyny HLLE:

Jak dotąd w opublikowanych badaniach naukowych nie zidentyfikowano przyczyny (przyczyn) tego zespołu u ryb akwariowych, chociaż istnieje wiele przypuszczeń i nieformalnych badań. Raport ten jest częściowo oparty na recenzowanym badaniu, które zostało opublikowane w North American Journal of Aquaculture (Hemdal i Odum 2011). W artykule tym dokonano oceny związku między stosowaniem węgla aktywnego w akwariach a rozwojem HLLE u surgeonfish. Wyniki dodatkowego badania żywieniowego, które nie są częścią oryginalnych badań, są tutaj uwzględnione, ale materiał ten jest oferowany tylko jako wstępne wyniki, ponieważ nie był recenzowany.

W 2009 roku przeprowadzono ankietę wśród 100 zaawansowanych akwarystów, którzy zidentyfikowali dwadzieścia pięć podejrzanych przyczyn HLLE u ryb morskich. Większość uczestników badania uważała, że HLLE u ryb morskich, takich jak skrzaty i skalary, jest spowodowane problemem dietetycznym, zwłaszcza niedoborem witaminy C lub niskim poziomem wysoce nienasyconych kwasów tłuszczowych. Jako główną przyczynę HLLE wskazano również ogólny stres spowodowany niewolą. Inne odpowiedzi ankietowe obejmowały błądzący prąd elektryczny, stosowanie leków zawierających miedź, toksyczność metali ciężkich, brak światła słonecznego, użycie węgla aktywnego lub obecność różnych zanieczyszczeń chemicznych - wszystkie możliwe przyczyny HLLE. W wywoływaniu tego zespołu są również zaangażowane infekcje wirusowe i bakteryjne (Varner 1991, Hemdal 1989). W wynikach ankiety Stwierdzono, że 18 metod leczenia spowodowało ustąpienie objawów HLLE u ryb. Osiemdziesiąt cztery procent tych przypadków obejmowało przeniesienie ryby do nowego akwarium w ramach jednej z części leczenia. To pokazuje, że istnieją warunki w fizycznym działaniu samego akwarium, które można zmienić w celu zmniejszenia częstości występowania HLLE. Kiedy wyniki ankiety ograniczały się do profesjonalnych akwarystów publicznych, 19% respondentów stwierdziło całkowite odwrócenie HLLE poprzez zaprzestanie stosowania filtracji węglowej. Ponadto 75% tej podgrupy stwierdziło, że uważa, że użycie węgla spowodowało HLLE przynajmniej w niektórych przypadkach. To pokazuje, że istnieją warunki w fizycznym działaniu samego akwarium, które można zmienić w celu zmniejszenia częstości występowania HLLE. Kiedy wyniki ankiety ograniczały się do profesjonalnych akwarystów publicznych, 19% respondentów stwierdziło całkowite odwrócenie HLLE poprzez zaprzestanie stosowania filtracji węglowej. Ponadto 75% tej podgrupy stwierdziło, że uważa, że użycie węgla spowodowało HLLE przynajmniej w niektórych przypadkach. To pokazuje, że istnieją warunki w fizycznym działaniu samego akwarium, które można zmienić w celu zmniejszenia częstości występowania HLLE. Kiedy wyniki ankiety ograniczały się do profesjonalnych akwarystów publicznych, 19% respondentów stwierdziło całkowite odwrócenie HLLE poprzez zaprzestanie stosowania filtracji węglowej. Ponadto 75% tej podgrupy stwierdziło, że uważa, że użycie węgla spowodowało HLLE przynajmniej w niektórych przypadkach.

Tom Frakes napisał raport w SeaScope z 1988 r. O dyskusji przy okrągłym stole na drugim Międzynarodowym Kongresie Akwarium, na którym George Blasiola przedstawił artykuł sugerujący niewłaściwą dietę jako przyczynę HLLE. Pod koniec artykułu, bez prawdziwej dyskusji, wspomina się o dr Dieterze Jauchu z Wilhelma Aquarium, który wyraził swoją opinię, że użycie węgla spowodowało HLLE. Tom Frakes przeprowadził również badanie na małą skalę, które nie zostało opublikowane, ale które implikowało użycie węgla w wywoływaniu HLLE u niektórych samic (Frakes pers. Comm. 2010).



Bieżące badanie:

Historia używania węgla aktywnego w zoo w Toledo wykazała korelację między stosowaniem węgla brunatnego (węglowego) a powstawaniem zmian chorobowych HLLE u niektórych ryb. Przeniesienie ryb do akwariów bez filtracji węglowej powodowało czasem gojenie się zmian bez dodatkowego leczenia. Kiedy ponad dziesięć lat temu ograniczono zużycie węgla w zakładzie, liczba przypadków HLLE znacznie się zmniejszyła.

Na podstawie tych wstępnych obserwacji zoo w Toledo sfinansowało to badanie, którego celem było wykazanie związku między zużyciem węgla a rozwojem HLLE. Oczekuje się z kolei, że te wyniki pozwolą akwarystom morskim na podejmowanie bardziej świadomych decyzji dotyczących wykorzystania węgla w ich akwariach.

Trzy systemy akwariów morskich o pojemności 120 galonów (dwa zbiorniki na system) zostały założone przy użyciu typowego wyposażenia akwarium domowego i syntetycznej wody morskiej. Żywa skała została wykorzystana jako podstawa do biologicznej filtracji we wszystkich trzech systemach. Na początku badania trzydzieści pięć ryb oceanicznych ( Acanthurus bahianus ) zostało równomiernie rozmieszczonych w trzech systemach.

Ponieważ istnieje tak wiele rzekomych przyczyn HLLE, bardzo ważne było kontrolowanie zmiennych związanych z którąkolwiek z podejrzewanych przyczyn. Na przykład: badane ryby nie były wystawione na działanie naturalnego światła słonecznego, a poziom światła utrzymywał się między 54 a 323 luksów. Miało to na celu wyeliminowanie „światła słonecznego” i innych jasnych źródeł światła, o których doniesiono, że zmniejszają częstość występowania HLLE. Napięcie między akwariami a wspólnym uziemieniem monitorowano woltomierzem, aby było bardzo niskie, w zakresie od 0,2 do 1 V AC. Pomogło to wykluczyć fałszywe napięcie jako przyczynę. Dopływ powietrza przepuszczono przez filtr HEPA, ponieważ „kurz” został uznany za czynnik drażniący, prawdopodobnie powodujący HLLE (więcej o pyle węglowym później). Badane ryby zostały zebrane w sieci przez profesjonalnego zbieracza ryb i nie były narażone na działanie węgla ani miedzi przed ich przybyciem.

 


Parametr

System węgla brunatnego

System węgla granulowanego

Odpowiedni zakres systemu sterowania
(Spotte, 1979)
° C.
Ciężar właściwy
pH
DO% nas.
mg / l NH3-N
mg / l NO2 - N
mg / l NO3 - N
24-28
1.022-1.024
8.0-8.3
94-97%
0-0.03
0.01-0.04
3.4-7.9
25-28
1.022-1.025
8.0-8.3
94-97%
0-0.04
0.003-0.04
3.0-7.6
24-28 Nie podano
1,022-1,024 1,024
8,0-8,3 8,0-8,3
94-96%> 85%
0-0,10 0-0,10
0,02-0,04 0-0,10
3,6-9,2 0-20,0

Tabela 2. Zakres parametrów jakości wody dla każdego systemu w trakcie badań.




Podmiany wody wykonywano w każdym systemie w tempie 45% miesięcznie. To utrzymywało poziomy azotanów i azotu poniżej 10 ppm (wysoki poziom azotanów jest kolejną podejrzaną przyczyną HLLE). Małe ilości wody (~ 3 mililitry) były przenoszone między wszystkimi trzema systemami raz w tygodniu. Celem było wykazanie, że w jednym systemie nie występują łatwo przenoszone choroby ryb. Ponieważ reowirus został powiązany ze zmianami chorobowymi HLLE u skalary morskiej (Varner i Lewis 1991) i wykazano możliwą korelację między chorobami bakteryjnymi a HLLE (Hemdal 1989), ważne było, aby nie ograniczać potencjalnego transportu organizmów chorobotwórczych między badaniem a systemy kontrolne. Najtrudniejszą zmienną do kontrolowania była dieta. Tak wielu ludzi uważa, że zła dieta jest główną przyczyną HLLE, że każde badanie, które nie kontroluje tej zmiennej, będzie podejrzane. Ponieważ ryby w każdym z trzech systemów można było dalej podzielić na dwie grupy, zdecydowano o karmieniu połowy ryb w każdym systemie wysokiej jakości granulowaną dietą, o której wiadomo, że nie wywołuje HLLE (Tilghman, et-al 2003), a drugą połowę , pokarm w postaci dużych płatków, o którym wiadomo, że przynajmniej nie zapobiega HLLE. Po aklimatyzacji do tych diet badanym rybom nie podawano żadnych innych pokarmów ani suplementów.

Tydzień po przybyciu ryby 500 gramów niemytego węgla brunatnego umieszczono w siatkowym worku i dodano do miski filtracyjnej pierwszego systemu. W tym samym czasie 500 g ekstrudowanego węgla w postaci peletek umieszczono w siatkowym worku i dodano do miski filtracyjnej drugiego układu. Do układu sterowania nie dodano węgla. Dwa miesiące później węgiel w pierwszym i drugim systemie został uzupełniony o dodatkowe 500 gramów każdej odmiany. To zużycie węgla jest zgodne z zaleceniem Spotte (1979), dotyczącym 1 grama węgla na litr, zmienianego co dwa miesiące.



Wyniki badań

Niewielkie uszkodzenia HLLE zaobserwowano u dwóch ryb 20 dni po dodaniu węgla brunatnego do studzienki ich systemu. Uszkodzenia zaczęły się rozwijać na dodatkowych rybach w tym układzie i rosły, aż po czterech miesiącach wszystkie ryby w tym układzie wykazywały poważne uszkodzenia (ostatecznie obejmujące ponad jedną trzecią powierzchni ich ciała). Jedna ryba z tej grupy padła, ale przypisywano to (przynajmniej częściowo) agresji ze strony partnerów.

U 12 ryb eksponowanych na granulowany węgiel nie wystąpiły widoczne objawy, ale mikroskopijne zmiany zostały wykryte po badaniu histologicznym przez zewnętrzne laboratorium, a dwie ryby rozwinęły niewielkie zmiany kilka miesięcy po zakończeniu badania. U 11 ryb kontrolnych nie wystąpiły żadne widoczne ani mikroskopijne zmiany. Sześć miesięcy po zakończeniu badania i usunięciu węgla zmiany chorobowe HLLE pozostają na wszystkich pierwotnie dotkniętych rybach, a wszystkie ryby kontrolne są nadal wolne od objawów.

Wpływ węgla brunatnego na ryby był szybki i obejmował wszystkie narażone ryby. Żadna z ryb kontrolnych nie rozwinęła żadnych uszkodzeń. Statystycznie wyniki były ostateczne, że użycie węgla aktywnego spowodowało HLLE u tych ryb.



Dyskusja

Podstawową hipotezą tego badania było to, że węgiel aktywny powoduje HLLE u ryb. Początkowo sądzono, że przyczyną jest pył węglowy (zwany drobinami). Opierało się to na obserwacjach w zoo w Toledo, gdzie usunięto węgiel z akwarium i zmieniono wodę, jednak objawy HLLE nadal mogły być wywoływane przez dodanie do akwarium podatnych ryb, co wskazuje na nieznane pozostałości po węglu. Miał węglowy często znajdowano w studzienkach filtracyjnych i podłożu tych zbiorników. Zmiana całej wody, dekoracji i podłoża w akwarium uczyniłaby akwarium bezpiecznym dla ryb wrażliwych (zakładając brak nowego wykorzystania węgla). Dwa akwaria publiczne zgłosiły ostre ogniska HLLE w systemach, w których węgiel został przypadkowo zmielony i wyrzucony do akwariów przez mechaniczne systemy filtracji. Donoszono również, że akwaria, w których stosuje się frakcjonatory piankowe (odpieniacze białek), nie wydają się rozwijać HLLE tak często, nawet jeśli rutynowo stosuje się węgiel. Ponieważ frakcjonatory piankowe usuwają cząstki węgla organicznego z wody (w tym miał węglowy), sądzono, że może to być przyczyną tego, że systemy te nie powodują HLLE tak łatwo. Ponadto twardy granulowany węgiel użyty w tym badaniu nie powodował poważnego HLLE, podczas gdy miękki, pylisty węgiel tak. Jednak w badaniach histologicznych zmian chorobowych badanych ryb nie stwierdzono żadnych drobinek węgla. Oznacza to, że pył wywołujący efekt jest albo przelotny, albo drobiny były zbyt małe, aby histolog mógł je zobaczyć,

Kiedy wyniki te zostały nieformalnie przedstawione akwarystom domowym, niektórzy wspomnieliby o swoich własnych przypadkach, które potwierdziły związek między węglem a HLLE, ale inni akwaryści stanowczo dyskutowaliby przeciwko wnioskom. Niektórzy z tych akwarystów domowych od lat używają produktów filtracji węglowej bez problemu. Akwaryści publiczni jako całość są znacznie lepiej zaznajomieni z przyczyną i skutkami węgla i HLLE. Skąd ta różnica w doświadczeniach? Może to być spowodowane tym, że akwaryści domowi często decydują się na zakup wysokiej jakości produktów węglowych, podczas gdy akwaryści publiczni potrzebują dużych ilości węgla i często kupują hurtowe marki handlowe. Może się również zdarzyć, że akwaryści domowi po prostu nigdy nie podejrzewali, że tak powszechnie używany materiał filtracyjny może być przyczyną problemu HLLE.



Badanie diety:

Po zakończeniu projektu HLLE podjęto pilotażowy projekt po zakończeniu badania, aby sprawdzić, jakie długoterminowe skutki mogą mieć poważne uszkodzenia HLLE na zdrowie ryb. Wszystkie pozostałe badane ryby trzymano w swoich zbiornikach po usunięciu węgla. Kontynuowano comiesięczne 45% podmiany wody. Przez dziewięćdziesiąt pięć dni każdy zbiornik był karmiony tą samą dietą (granulki premium lub płatki podstawowe), a ryby były uspokajane, mierzone i ważone cztery razy w ciągu trzech miesięcy. Cały pokarm podawany rybom zważono, a ryby karmiono trzy do czterech razy dziennie w odpowiednich ilościach. Karmienie stanowiło około 1,5% masy ciała ryby w pożywieniu dziennie. Oba pokarmy miały ten sam procent wilgotności (10%), więc bezpośrednie porównanie było łatwe.

Stosując wzór: K = masa ryby w gramach * 100 / długość w centymetrach3 określono średni współczynnik kondycji K dla każdej grupy ryb. Współczynnik kondycji jest używany przez naukowców zajmujących się rybołówstwem do określenia, jak „wytrzymała” jest dana grupa ryb. Niższa liczba wskazuje na szczuplejszą rybę o złej kondycji, podczas gdy wyższa liczba wskazuje, że ryba jest zdrowsza iw lepszej kondycji. Oczywiście niezwykle wysokie liczby mogą wskazywać na otyłość.

Liczb czynników warunku nie można łatwo porównać między gatunkami, a nawet między rybami tego samego gatunku w różnym wieku, ale liczby te można wykorzystać do wykazania względnych różnic w stanie między grupami podobnych ryb. Czynniki warunkujące dla surgeonfish w naturze wahają się od 3 do około 4. Zakres „K” u badanych ryb wynosił od 2,584 do 3,882. Ryby karmione karmą granulowaną premium miały wyższy średni współczynnik kondycji (3,354) niż ryby karmione pokarmem w postaci płatków (3,047). Co ważniejsze, ryby kontrolne nienarażone na węgiel miały wyższy współczynnik kondycji (3,280) niż ryby z ciężkim HLLE (3,088). Ryby narażone na granulowany węgiel były pośrednie (3,235). To pokazuje, że HLLE powoduje ogólnoustrojowe problemy zdrowotne u ryb i nie jest kwestią czysto kosmetyczną. Chociaż wydaje się to intuicyjne (w końcu



Wniosek:

Zalecenie oparte na wyraźnym wpływie stosowania węgla na badane ryby polega na tym, aby nie używać węgla aktywnego z węgla brunatnego w akwariach morskich, w których żyją gatunki ryb podatne na HLLE. Najpierw należy zbadać inne sposoby zarządzania jakością wody; wymiana wody, niewęglowa filtracja chemiczna lub frakcjonowanie pianowe. Wytłaczany węgiel granulowany może być bardziej odpowiedni, zwłaszcza jeśli jest używany oszczędnie. Nie można wyciągnąć żadnych wniosków dotyczących stosowania produktów filtracji węglowej, które nie zostały przetestowane.

Jeśli używasz węgla, przepłucz go dobrze w wodzie z odwróconej osmozy przed użyciem, zastosuj urządzenie do frakcjonowania piany i nie umieszczaj węgla w reaktorze o wysokim przepływie wody (może to służyć do rozbicia granulek węgla na drobniejsze cząstki).




 




Bibliografia:
 


Hemdal, JF 1989. Zgłoszony przypadek erozji głowy i linii bocznej (HLLE), potencjalnie spowodowanej infekcją bakteryjną u skalara morskiego. Bęben i Croaker. Tom 22, nr 3.



Hemdal, JF 2006. Zaawansowane techniki akwariów morskich. 352pp. Publikacje TFH, Neptune City, New Jersey.



Hemdal, JF 2010. HLLE i węgiel aktywny: szukanie połączenia. Coral Magazine 7 (3): 12-14



Hemdal, JF 2011. HLLE i dymiący pistolet. Coral 8 (4): 90-95



Hemdal, JF Odum, RA 2011. Rola aktywowanego węgla brunatnego w rozwoju erozji głowy i linii bocznej u ryb morskich. North American Journal of Aquaculture 73: 4, 489-492



Spotte, S. 1979. Fish and Invertebrate Culture. 179pp. John Wiley & Sons, Inc. Nowy Jork.



Stamper i wsp. 2011. Wpływ pełnej filtracji węglowej na rozwój zespołu erozji głowy i linii bocznej (HLLES) u chirurga oceanicznego. Journal of Aquatic Animal Health.



Tilghman, GC, Francis-Floyd, R. i Klinger, R. 2003 Zarządzanie żywieniem w niewoli roślinożernych ryb rafowych z wykorzystaniem jako modelu ryb surgeonfish (Acanthuridae). W: Morskie gatunki ozdobne: kolekcja, kultura i ochrona. Redaktorzy Cato, JC i Brown, CL. Wiley-Blackwell Publishers.



Varner, PW i Lewis, DH 1991. Charakterystyka wirusa związanego z zespołem erozji głowy i linii bocznej u skalary morskiej. Journal of Aquatic Animal Health 3: 198–205.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się

×