Wprowadzenie do osłonic

[Gość]

Wprowadzenie do osłonic

autor: James W. Fatherree 

 

Spośród szerokiej gamy organizmów bezkręgowców dostępnych dla hobbystów osłonice są jednymi z najrzadziej spotykanych w sprzedaży. Wiele z nich jest bardzo kolorowych, wygląda jak jakiś dziwny koral lub gąbka i są również bardzo powszechne w środowiskach rafowych. Jest jednak dobry powód, dla którego nigdy nie stały się szczególnie popularne w tym hobby. Problemem jest głód, ponieważ jest to kolejny rodzaj organizmu, który jest zależny od pokarmów, których zazwyczaj trudno jest dostarczyć w ilościach w systemach akwariowych. Niezależnie od tego, wciąż są czasami wystawiane na sprzedaż i od czasu do czasu można je znaleźć żywe na wysokiej jakości rocku na żywo. A to, że trudno się nimi opiekować, nie oznacza, że nie można się nimi zaopiekować. Tak więc, dam ci dobre wprowadzenie do osłonic i omówię również ich podstawowe wymagania dotyczące opieki.

Na pierwszym planie okaz rozgałęzionej niebieskiej osłonki lizaka, Nephtheis fascicularis, a za nią wspaniały okaz kolonialnego Botryllusa.

Na początek, co dziwne, gdy osłonice są w fazie larwalnej, wyglądają bardzo podobnie do mikroskopijnej kijanki. Mają coś, co wydaje się być grubym ciałem i spłaszczonym ogonem do pływania, a także mają strunę grzbietową i wydrążony przewód nerwowy, który przebiega przez ich ciało. Choć może to zabrzmieć dziwnie, posiadanie tej cechy przypominającej rdzeń kręgowy oznacza, że znajdują się w biologicznej grupie zwanej strunowcami, która obejmuje również kręgowce. Tak więc są one w rzeczywistości bardziej spokrewnione ze zwierzętami z kręgosłupem niż reszta bezkręgowców. Ale nie rozwijają kręgosłupa i są bezkręgowcami. Zamiast tego larwy przechodzą z wiekiem rozległą metamorfozę i wszystko, co sprawiało, że wyglądały jak kręgowiec, ginie. Oczywiście dorośli nie przypominają już kijanek.

Trzy złote żachwy, Polycarpa aurata, które mogą urosnąć do kilku centymetrów. Część gardła, wewnątrz syfonu przedsionkowego widoczna w centrum osobnika.

Oprócz tych rzeczy, wszystkie rodzaje osłonic mają wiele innych cech i cech. Na przykład wszystkie osłonice są uważane za organizmy morskie, chociaż niektóre gatunki można znaleźć również w wodach słonawych. Ich ciała są zawsze pokryte złożoną skórą, lepiej nazywaną tuniką, od której oczywiście pochodzi ich nazwa. Ta tunika jest zazwyczaj dość gruba (jak na tak małe stworzenie) i jest twarda i skóropodobna. Czasami jednak może być znacznie delikatniejszy i cieńszy, a właściwie raczej przezroczysty. Jest elastyczny i może rozszerzać się i kurczyć, jest również wzmocniony licznymi włóknami strukturalnymi wykonanymi z unikalnego związku zwanego tunicyną i może zawierać kawałki węglanu lub może zawierać ziarna piasku.

Osłonice są również podzielone na trzy grupy, którymi są taliece, larwy i ascydy, przy czym dwie pierwsze są przystosowane do stylu życia planktonowego, a drugie żyją na dnie. Przez plankton mam na myśli, że po prostu unoszą się lub pływają słabo w wodzie, podczas gdy ascydyjczycy żyją przytwierdzone do dna morskiego lub innej powierzchni. Jednak najlepiej, jak wiem, żadna z osłonic planktonowych nigdy nie była trzymana w akwariach i nie wyobrażam sobie, jak można to zrobić, więc nie mówię o nich tutaj nic więcej. Zamiast tego chcemy skupić się na ascydach, które często noszą potoczną nazwę „squirts”.

 

Halocynthia roretzi ma kilka stosunkowo dużych syfonów, które są łatwe do zauważenia.

Poszczególne ascydiany mogą być dość duże, przy czym największy z gatunków osiąga rozmiar kilku cali długości i obwodu i wygląda bardzo podobnie do ziemniaka. Ale to tylko jedna żachwa. Ascydyjczycy mogą również tworzyć kolonie złożone nawet z kilku tysięcy zooidów (tak nazywa się je żyjąc w kolonii), które mogą tworzyć małe kopce, dziwnie rozgałęzione struktury lub czasami inkrustujące maty pokrywające duże obszary dna morskiego. Jednak zooidy tworzące kolonię są szczególnie małe w porównaniu z samotnymi ascydianami i albo są połączone paskami mięsa zwanymi rozłogami, albo mają wspólną tunikę, która całkowicie je zakrywa. Jeśli kiedykolwiek dobrze przyjrzałeś się inkrustującym miękkim koralom, takim jak polipy gwiaździste lub polipy goździków, możesz zobaczyć to samo (ale nie, nie wszystkie są ze sobą spokrewnione).

Stosunkowo duży ascyde Halocynthia papillosa.

Większość ascydianów znajduje się w płytkich wodach i zazwyczaj jest przyczepiona do twardych substratów, takich jak żywa skała, gruz koralowy, a nawet żywe koralowce. Jest jednak kilka, które żyją na miękkim dnie i w głębokich wodach. Oczywiście te z głębszych obszarów nie są dostępne dla hobbystów, ponieważ trudno byłoby je zebrać nurkom.

Jeśli chodzi o pozory, często są bardzo kolorowe, a górna powierzchnia ma zazwyczaj dwa otwory. Są to syfony policzkowe i przedsionkowe, czyli otwory, przez które woda przepływa do iz komory ciała. W formie kolonialnej rzeczy mogą stać się nieco bardziej wyszukane, ponieważ każdy zooid ma swój własny syfon policzkowy (wewnętrzny), ale dzieli wspólny syfon przedsionkowy (wyjście) z innymi zooidami.

Są to przykłady typowych ascydów z kolonii. Stosunkowo małe zooidy są ze sobą połączone i
mają wspólną tunikę.

Jednak na dole, wewnątrz syfonów, sprawy stają się znacznie bardziej skomplikowane. Ascydyjczycy mają wiele tego samego rodzaju narządów i układów, które posiadają inne „wyższe” zwierzęta, w tym serce, przewód pokarmowy, różne mięśnie, męskie i żeńskie narządy rozrodcze itp. Mają też wyspecjalizowaną strukturę skrzeli, która również jest służy do karmienia i nazywa się gardłem. Powiem o tym więcej za minutę.

Ostatnią rzeczą, którą tu dodam, jest to, że ascydy mogą również mocno się kurczyć i zamykać, zwłaszcza gatunki samotnicze, i mogą uszczelniać syfony w odpowiedzi na zakłócenia lub obecność niechcianych cząstek stałych w wodzie. Czasami potrafią to robić dość szybko, co w rzeczywistości może wystrzeliwać wodę z syfonów i stąd nazwa żachta.

Z nielicznymi wyjątkami osłonice są filtratorami, które usuwają cząstki stałe z wody morskiej, gdy przechodzi ona przez gardło/skrzela. Maleńkie, przypominające włoskowate rzęski wyściełają skrzela i potrafią uderzać w szybkim rytmie, tworząc zaskakująco silny prąd wody. To wciąga wodę do syfonu policzkowego i przenosi ją przez gardło, które wygląda jak kosz ze szczelinami. Następnie, po przejściu przez szczeliny, woda wydostaje się z syfonu przedsionkowego bez zebranych cząstek pokarmu. Sposób, w jaki wszystko jest ustawione, cała dopływająca woda jest przesiąknięta jedzeniem, ponieważ musi przejść przez kosz.

Są to grupy Didemnum molle. Zielony kolor, który wiele posiada, tworzą symbionty glonów.

Jest to jednak bardziej skomplikowane niż zwykłe przeciskanie wody przez szczeliny. Wyspecjalizowane struktury wytwarzają cienką siateczkę śluzu, która wyściela gardło, a gdy woda przepływa, cząsteczki pokarmu są uwięzione w śluzie. Sieć śluzu jest stale przesuwana przez skrzela przez rzęski, a gdy zbiera się pokarm, sieć jest zwijana w cienki sznur, który jest następnie przenoszony do przełyku.

Cały ten proces pozwala im skutecznie wychwytywać szereg drobnych cząstek, od małego fitoplanktonu aż po bakterie, które są pobierane do przełyku i zjadane. Pokarm jest następnie trawiony, a grudki kałowe są wyrzucane z ****, który znajduje się w pobliżu syfonu przedsionkowego. Są one prowadzone bezpośrednio w prądzie płynącym przez syfon.

Mała grupa prawie przezroczystych ascydów, prawdopodobnie Clavelina.

Istnieje również kilka ascydów, które są gospodarzami mikroskopijnych symbiontów. Niektóre gromadzą komórki glonów i sinic w swoich tkankach, dzięki czemu mogą pozyskiwać pokarm ze źródeł innych niż filtrowane ze środowiska. Jednak nie sądzę, że mogą one polegać na swoich symbiontach w takim stopniu, jak koralowce budujące rafy i ich kuzyni.

Nurkując wokół raf, można tu i ówdzie znaleźć różne żachwy, a w niektórych miejscach są one bardzo powszechne. W rzeczywistości w niektórych miejscach, które odwiedziłem, były dosłownie wszędzie, w najróżniejszych kształtach, rozmiarach i kolorach. Znalazłem je na kadłubach łodzi, w kałużach, na skalistych brzegach, a nawet w kanale odwadniającym. I, jak wspomniałem, czasami można je znaleźć na wysokiej jakości żywej skale pochodzącej z akwakultury, a od czasu do czasu prawdopodobnie zobaczysz kilka ładnych okazów na sprzedaż. Tak więc przy takiej obecności można by pomyśleć, że są one dość trwałe i dobrze sobie radzą w akwarium, ale tak nie jest.

Ta kolonia (prawdopodobnie Botryllus) pojawiła się na ścieku przelewowym dużego systemu utrzymywania żywej skały i rozrosła się do dużej maty w ciągu kilku miesięcy.

Ponownie, złą wiadomością jest to, że ogólnie żachwy są bardzo trudne do utrzymania w akwariach. Rzeczywiście bardzo trudne, dlatego nie dzielą światła reflektorów z koralami i takimi w sklepie akwarystycznym. Gdyby były łatwe w utrzymaniu, jestem pewien, że wszędzie byłyby widoczne na sprzedaż. Jednak dla nas nie ma takiego szczęścia.

Wręcz przeciwnie, są one trudne do utrzymania w akwariach z tego samego powodu, co wiele innych zwierząt filtrujących. Akwaria generalnie po prostu nie zawierają wystarczającej ilości odpowiedniego rodzaju pokarmu, aby utrzymać je przy życiu przez długi czas, a wiele okazów potrzebuje więcej niż to, co możemy bezpiecznie dodać. Zwłaszcza jeśli są duże lub występują w dużej liczbie.

Trzy gatunki ascideans rosnących na innym większym gatunku, wszystkie na żywym koralowcach kamiennych.

Te, które pojawiły się na żywej skale, nie żyły długo z mojego doświadczenia i szczerze mówiąc, nie ma też większości okazów, które zostały zakupione jako oddzielne pozycje. Myślę, że ci, którzy grają na żywo, i tak są bardziej narażeni na śmierć, z powodu nieostrożnego obchodzenia się i ekspozycji na powietrze. Jak najlepiej mogę powiedzieć, ekspozycja wydaje się być szczególnie zła dla wielu (ale nie wszystkich) form kolonialnych, ponieważ zazwyczaj roztapiają się i rozpadają w ciągu kilku dni od wprowadzenia do zbiornika, podczas gdy samotne radzą sobie troszkę lepiej. Myślę, że możliwe jest, że niektóre mogą zamknąć się wystarczająco mocno, aby utrzymać wodę i powietrze na zewnątrz, ale mogą być oczywiście inne powody.

Jednak w ciągu ostatnich kilku lat, w dojrzałych zbiornikach z dobrze zaopatrzonymi głębokimi pokładami piasku, zauważyłem wyraźny wzrost przeżywalności osłonic (i wszystkiego innego, co zjada plankton i bakterie), w tym gąbek i filtrów. karmienie robaków. Zdrowe, ugruntowane systemy mogą wytwarzać znacznie więcej cząstek stałych w wielu formach niż nowy system, a mieszkańcy mogą to wykorzystać.

Grupa pospolitej Clavelina robusta.

Ostrożne stosowanie wysokiej jakości pożywienia fitoplanktonu pomogło wielu z nich przetrwać. Kluczem jest znalezienie równowagi między ilością żywności, którą można dodać, aby pomóc filtratorom, bez dodawania takiej ilości, która ma negatywny wpływ na jakość wody. To może być trudne zadanie, ale z pewnością nie niemożliwe. Musisz tylko uważać, aby nie przesadzić, ponieważ przedawkowanie akwarium fitoplanktonem, nawet jeśli jest żywy, może prowadzić do zwiększenia poziomu składników odżywczych. To niezmiennie prowadzi do rozwoju niechcianych glonów, których nie chcemy.

Mając to wszystko na uwadze, podsumowuję, mówiąc, że jeśli nie masz ugruntowanego, dojrzałego zbiornika i/lub nie chcesz regularnie dodawać wysokiej jakości pokarmu fitoplanktonu, powinieneś opuścić same tryskacze morskie. Powiedziałbym, że DSB lub jakiś rodzaj schronienia produkującego żywność również jest wymogiem, ale widziałem w przeszłości garstkę małych osłonic, które przetrwały przez długi czas w kilku zbiornikach z gołym dnem rafy. Jednak bardzo niewielu. Choć może to być frustrujące, faktem jest, że wciąż jest sporo organizmów filtrujących (takich jak goździki koralowe, wiele gąbek, lilie morskie itp.), które mają wręcz żałosne wskaźniki przeżycia w akwariach, bez względu na to, co możesz zrobić starać się utrzymać je przy życiu. Może nadejdzie dzień, kiedy będzie można je rutynowo utrzymywać przy życiu i dobrze, ale nas jeszcze tam nie ma.

Na koniec, jeśli uważasz, że masz odpowiedni system i chcesz zrobić wszystko, aby odpowiednio zadbać o żachwy, przypomnę Ci, abyś kupił coś małego. Jak zawsze powtarzam, lepiej sprawdzić, czy uda się utrzymać przy życiu mały okaz i pozwolić mu wyrosnąć na większy, niż kupować duży, który wymaga więcej jedzenia i ma większą szansę umrzeć z głodu. Powinieneś także przeprowadzić jak najwięcej badań na temat każdego konkretnego gatunku, który Cię interesuje, zanim go kupisz, a nie po.

Bibliografia

Ruperta, EE, RS Foxa i RD Barnesa. 2004. Zoologia bezkręgowców: funkcjonalne podejście ewolucyjne : 7th ed. Brooks, Cole, Thomson, Belmont CA. s. 963.

[Gość]

Tu jeszcze takie małe spostrzeżenie ponieważ często dostępne są w sklepach Polycarpia Aurata , a te po jakimś czasie od zakupu potrafią się skurczyć.  W tym czasie robią się naprawdę małe , tracą kolor i robią się czarne , dodatkowo się zamykają . Przez co naprawdę wiele osób odrywa je na siłę i wyrzuca , powinniście dać im jednak szanse bo w wielu przypadkach poprostu zrzucają skórę.  Trwa to naprawdę długo nawet około 2 tygodnie , bynajmniej z mojego doświadczenia tak wynika . Jednak potem obok leży siwy glut a ten pompuje się z powrotem i nabiera kolorów.  

Więc jeśli szukasz wiadomości na jakiś temat , to po przeczytaniu dziesiątek postów zawierających bzdury może trafisz na jeden właściwy i zamiast wrzucić , dasz szanse i będziesz dalej się cieszyć pięknym cudakiem w akwarium. 

[Gość]

@Osmodeusz

Czytałeś o tym że potrafią po zgnieceniu wypluć flaki , po czym odbudować wszystko i wrócić do stanu świetności? Z tego co wyczytałem nie jest to jakiś problem jeśli mają dużo pożywienia,  bo na odbudowę zużywają dużo energii.  Jednak jeśli sytuacja się powtarza , a pożywienia jest mało doprowadzi to do śmierci.  W dodatku nie sprawdzona informacja , ale żyją około roku . U siebie dozowania fito nie zmniejszyłem czyli 2-3 litry dziennie,  zwiększyłem dodatek suchego i są zauważalne przyrosty , szybsze zmiany skóry i mają ładniejsze kolory . Praktycznie co dziennie rozdeptuje je dollcia , ale nic sobie z tego nie robią.  Trzeba tu wziąść pod uwagę,  że ona już duża i dupsko ciężkie ma . Więc śmiem twierdzić,  że przy odpowiednim zapasie pożywienia , da się je bezproblemowo utrzymać w dobrej kondycji . Jednak patrząc na to co wyczytałem standardowe baniaki z sps mogą tego nie wytrzymać.  Co prawda moje trupy sps odbudowują tkankę i oblewają martwe miejsca , ale trzeba brać pod uwagę to że mam tylko 4 mordy do wykarmienia i jak brałem były malutkie .

Ps : Dużo ludzi twierdzi , że suche ( pył ) jest zbyt duże i fitoplankton również , ale nie zauważyłem tego , wręcz przeciwnie jest to odpowiedni pokarm .

Edytowane 15 Maj 2022 przez Gość

[Gość]

W dodatku auraty da się rozmnożyć w warunkach domowych 😎 , narazie dobrze widać 3 młode osobniki w moim baniaku . Ciekawe czy pojawi sie więcej .