Skocz do zawartości
Osmodeusz

Actinoscyphia aurelia

Rekomendowane odpowiedzi

 

 

Zawilec morski wenus muchołówka to stosunkowo duży ukwiał, którego kształt i ruch są podobne do roślin muchołówki. Te siedzące, bentosowe zwierzęta można spotkać w ciepłych wodach Oceanu Atlantyckiego. Są stworzeniami zdolnymi do adaptacji, które choć rzadkie, dobrze się rozwijają w sprzyjających warunkach.

 

5c0a8ff81c5047d3f63fd071b888d1ad.jpg

 

Opis

Zawilec ten różni się znacznie pod względem wielkości, od zaledwie kilku cali wysokości do stopy wysokości i prawie stopy średnicy. Wielkość A. aurelia zależy od wieku i dostępnego pożywienia. Podobnie jak inne ukwiały, zawilec muchołówka przypomina kwiat, ale w rzeczywistości jest zwierzęciem. Składa się z podobnego do łodygi ciała zwieńczonego szerokim dyskiem przypominającym usta, otoczonym mackami. Te ukwiały różnią się kolorem - często mają białe lub pastelowe ciała z jaskrawymi dyskami i mackami w odcieniach różu i pomarańczy. Są niezwykłe wśród ukwiałów, ponieważ stoją pionowo, ale nie są w pełni zakotwiczone w podłożu. Dzięki temu zwierzęta mogą zostać zmiecione, a nie zakopane, gdy osad przesuwa się wraz z prądami podwodnymi. 

 

ios_large_1494915205_image.jpg

 

Siedlisko

Występujący na głębokości od 1500 do 5000 stóp Actinoscyphia aurelia jest jednym z mniej znanych gatunków ukwiałów głębinowych. Zwierzęta te zostały znalezione i zbadane na Oceanie Atlantyckim u zachodnich wybrzeży Afryki oraz w Zatoce Meksykańskiej. W pobliżu Afryki badano je w regionie mauretańskim i niedaleko Cap Blanc. Na tych obszarach A. aurelia występuje w dużych zagęszczeniach w pewnych miejscach głębokiego szelfu kontynentalnego. Wydaje się, że szczególnie dobrze radzi sobie w tym obszarze na głębokości około 3000 stóp. Naukowcy uważają, że radzi sobie tutaj dobrze, ponieważ prądy oceaniczne są stosunkowo łagodne. A. aurelia została znaleziona na skałach, podwodnych szczątkach, a nawet innych bezkręgowcach bezkręgowych. W Zatoce Meksykańskiej został zbadany, żyjąc na pozostałościach wraków statków.

Karmienie

Zawilec muchołówki zawdzięcza swoją nazwę wyglądowi i sposobowi żywienia. Krążek Actinoscyphia aurelia jest w stanie złożyć na pół, jak tortilla składana w kształt taco, zatrzymując w niej jedzenie. Pożywienie jest następnie trawione w ustach pośrodku krążka. Zwierzęta te są detrytivores: jedzą cząsteczki materii organicznej unoszące się w słupie wody. Kiedy detrytus ląduje na ich mackach lub w otwartych dyskach, zamykają się, aby schwytać żywność w środku. Ciała ukwiałów wypełnione są żelopodobną substancją zwaną mesogleą, która pozwala im poruszać się i zmieniać kształt z taką elastycznością. Ukwiały głębinowe, takie jak A. aurelia, są raczej szkodnikami niż mięsożernymi z powodu braku odpowiedniej wielkości żywej ofiary na tych głębokościach.

Cykl życia

Ukwiały morskie muchołówki są z powodzeniem rozmnażane. Rozmnażają się, gdy samce uwalniają plemniki do wody, a samice uwalniają jaja. Zapłodnione jaja pozostają na podłożu aż do wyklucia się. Z jaj wylęgają się larwy pelagiczne lub planula, które pływają w słupie wody w środkowej części oceanu. Po karmieniu i rozwoju planula ostatecznie osiada na podłożu w gościnnym środowisku, w którym występuje dużo pożywienia i niewiele drapieżników. Po zasiedleniu larwy rozwijają się w polipy lub młode ukwiały. Występujący w dużych ilościach w niektórych siedliskach Actinoscyphia aurelia jest uważany za zdolny do szybkiego rozmnażania się w sprzyjających warunkach. Zawilce muchołówki mogą być zdolne do rozmnażania bezpłciowego, podobnie jak niektóre inne gatunki ukwiałów, chociaż zachowanie to nie zostało udokumentowane.

 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się

×