Actinoscyphia aurelia

[Gość]

 

 

Zawilec morski wenus muchołówka to stosunkowo duży ukwiał, którego kształt i ruch są podobne do roślin muchołówki. Te siedzące, bentosowe zwierzęta można spotkać w ciepłych wodach Oceanu Atlantyckiego. Są stworzeniami zdolnymi do adaptacji, które choć rzadkie, dobrze się rozwijają w sprzyjających warunkach.

 

 

Opis

Zawilec ten różni się znacznie pod względem wielkości, od zaledwie kilku cali wysokości do stopy wysokości i prawie stopy średnicy. Wielkość A. aurelia zależy od wieku i dostępnego pożywienia. Podobnie jak inne ukwiały, zawilec muchołówka przypomina kwiat, ale w rzeczywistości jest zwierzęciem. Składa się z podobnego do łodygi ciała zwieńczonego szerokim dyskiem przypominającym usta, otoczonym mackami. Te ukwiały różnią się kolorem - często mają białe lub pastelowe ciała z jaskrawymi dyskami i mackami w odcieniach różu i pomarańczy. Są niezwykłe wśród ukwiałów, ponieważ stoją pionowo, ale nie są w pełni zakotwiczone w podłożu. Dzięki temu zwierzęta mogą zostać zmiecione, a nie zakopane, gdy osad przesuwa się wraz z prądami podwodnymi. 

 

 

Siedlisko

Występujący na głębokości od 1500 do 5000 stóp Actinoscyphia aurelia jest jednym z mniej znanych gatunków ukwiałów głębinowych. Zwierzęta te zostały znalezione i zbadane na Oceanie Atlantyckim u zachodnich wybrzeży Afryki oraz w Zatoce Meksykańskiej. W pobliżu Afryki badano je w regionie mauretańskim i niedaleko Cap Blanc. Na tych obszarach A. aurelia występuje w dużych zagęszczeniach w pewnych miejscach głębokiego szelfu kontynentalnego. Wydaje się, że szczególnie dobrze radzi sobie w tym obszarze na głębokości około 3000 stóp. Naukowcy uważają, że radzi sobie tutaj dobrze, ponieważ prądy oceaniczne są stosunkowo łagodne. A. aurelia została znaleziona na skałach, podwodnych szczątkach, a nawet innych bezkręgowcach bezkręgowych. W Zatoce Meksykańskiej został zbadany, żyjąc na pozostałościach wraków statków.

Karmienie

Zawilec muchołówki zawdzięcza swoją nazwę wyglądowi i sposobowi żywienia. Krążek Actinoscyphia aurelia jest w stanie złożyć na pół, jak tortilla składana w kształt taco, zatrzymując w niej jedzenie. Pożywienie jest następnie trawione w ustach pośrodku krążka. Zwierzęta te są detrytivores: jedzą cząsteczki materii organicznej unoszące się w słupie wody. Kiedy detrytus ląduje na ich mackach lub w otwartych dyskach, zamykają się, aby schwytać żywność w środku. Ciała ukwiałów wypełnione są żelopodobną substancją zwaną mesogleą, która pozwala im poruszać się i zmieniać kształt z taką elastycznością. Ukwiały głębinowe, takie jak A. aurelia, są raczej szkodnikami niż mięsożernymi z powodu braku odpowiedniej wielkości żywej ofiary na tych głębokościach.

Cykl życia

Ukwiały morskie muchołówki są z powodzeniem rozmnażane. Rozmnażają się, gdy samce uwalniają plemniki do wody, a samice uwalniają jaja. Zapłodnione jaja pozostają na podłożu aż do wyklucia się. Z jaj wylęgają się larwy pelagiczne lub planula, które pływają w słupie wody w środkowej części oceanu. Po karmieniu i rozwoju planula ostatecznie osiada na podłożu w gościnnym środowisku, w którym występuje dużo pożywienia i niewiele drapieżników. Po zasiedleniu larwy rozwijają się w polipy lub młode ukwiały. Występujący w dużych ilościach w niektórych siedliskach Actinoscyphia aurelia jest uważany za zdolny do szybkiego rozmnażania się w sprzyjających warunkach. Zawilce muchołówki mogą być zdolne do rozmnażania bezpłciowego, podobnie jak niektóre inne gatunki ukwiałów, chociaż zachowanie to nie zostało udokumentowane.