Skocz do zawartości
Osmodeusz

Rafy mezofotyczne - rafy słabo oświetlone

Rekomendowane odpowiedzi

Rafy mezofotyczne - rafy słabo oświetlone mogą nauczyć nas nowych rzeczy na temat współczesnego rafowania

JAKE ADAMS

 

 

Guaiagorgia-blue-polyp-gorgonian.jpg

TIM WIJGERDE Z CORALSCIENCE.ORG 

DLACZEGO POSTANOWIŁ ZROBIĆ ZBIORNIK RAFY O SŁABYM ŚWIETLE I CZEGO ZWIERZĘTA RAFY O SŁABYM ŚWIETLE MOGĄ NAS NAUCZYĆ O TRADYCYJNYM RAFOWANIU W ŚWIETLE.

Guaiagorgia-blue-polyp-gorgonian.jpg
Coralscience.org zbudował system, który naśladował strefę rafy mezofotycznej. Mezofotyczne rafy koralowe są zależnymi od światła (sub) tropikalnymi zbiorowiskami koralowymi, które występują w najgłębszej połowie strefy foticznej, a zatem otrzymują niewielkie światło słoneczne. Począwszy od 30-40 m (100 - 132 stóp) i rozciągając się na ponad 150 m (500 stóp), rafy te cieszą się niewielkim zainteresowaniem ze względu na swoje odosobnione istnienie. Zamieszkują je fascynujące gatunki morskie, z których większość nie może być utrzymywana przy życiu w akwariach morskich. Nowe technologie utorowały jednak drogę do ustanowienia systemów, które mogą kryć niezrównaną różnorodność życia morskiego.


Rafy mezofotyczne zamieszkują bardzo interesujące gatunki denne, takie jak gąbki, gwiazdy z piór, bryozoany, osłonice, koralowce aposymbiotyczne (miękkie) i koralowce czarne. Kamienne korale występują również w strefie mezofotycznej i są głównymi czynnikami przyczyniającymi się do powstawania raf mezofotycznych. Fascynujące jest to, że koralowce przystosowały się do tego środowiska o słabym świetle.

Leptoseris-mycetoseroides.jpg Leptoseris mycetoseroides, takie jak ta pomarańczowa kolonia, jest przykładem koralowca o słabym świetle, który można znaleźć w strefie rafy mezofotycznej

Dlaczego warto studiować rafy mezofotyczne?
Mezofotyczne rafy koralowe są interesujące nie tylko ze względu na ich własny specyficzny zespół gatunków morskich, ale także dlatego, że wydają się służyć jako ostoje dla gatunków występujących na płytkich rafach. Zrozumienie i ochrona tych ekosystemów pośrednio przynosi korzyści płytkim rafom. Rafy mezofotyczne różnią się od „prawdziwych” głębinowych ekosystemów koralowców azooksantowatych, które występują na większych głębokościach i nie są zależne od światła. Koralowce, które rosną w strefie mezofotycznej, wciąż potrafią wykorzystać energię słoneczną, nawet jeśli poziomy światła mogą być tak niskie, jak jeden procent natężenia światła odczuwanego na powierzchni! Montipora i Leptoseris spp. zostały znalezione na głębokościach powyżej 150 m (500 stóp), które polegają na heterotroficznym zasilaniu planktonem w większym stopniu niż ich płytkie odpowiedniki.

Możliwe są również badania ex situ raf mezofotycznych. Oznacza to badanie takich ekosystemów w eksperymentalnym akwarium. Członkowie coralscience.org właśnie to robią. Ustanawiając system, który spełnia wymagania gatunków morskich zamieszkujących dolną strefę światła, można dokonać fascynujących odkryć dotyczących ich biologii.
Dzięki wykorzystaniu najnowszych innowacji, takich jak sztuczne analogi planktonu (złote perły), filtry bakteryjne, które unieruchamiają nadmiar składników odżywczych (BioPellets redukujące NP) oraz zaawansowane sterowane komputerowo złoża piasku (DyMiCo lub Dynamic Mineral Control, patrz www.ecodeco.nl), konfiguracja systemu mezofotycznej rafy jest teraz możliwy.

Crinoid-feather-star-300x285.jpg Azooksanthellinowe gorgonie i liliowce w dużej mierze polegają na żywieniu planktonem. Ulepszenie praktyk hodowlanych w akwarium pozwoliło utrzymać te zwierzęta przy życiu przez dłuższy czas.

Kluczowym aspektem takiego układu jest utrzymywanie wysokich stężeń planktonu. Zwierzęta karmiące i zawieszane, które nie stworzyły symbiotycznego związku z zooksantelami, w dużej mierze polegają na karmieniu planktonem, dlatego nie utrzymują się długo w obecnych przefiltrowanych akwariach morskich. Ocean jest często uważany za oligotroficzny (ubogi w składniki odżywcze), ale w pewnym sensie tak nie jest. Wiele składników odżywczych jest przechowywanych w żywych cząsteczkach, takich jak bakterie, fitoplankton i zooplankton. Aby rafa żyła w niewoli, z całą swoją różnorodnością biologiczną, wszystko sprowadza się do zapewnienia dużych ilości drobnych cząstek, które służą jako źródło składników odżywczych przy jednoczesnym zachowaniu wysokiej jakości wody. Po prostu nie można tego zrobić za pomocą standardowego systemu berlińskiego z żywą skałą i odpieniaczem białkowym.

W końcu rozwój systemów, które naśladują ocean tak dokładnie, jak to możliwe, w tym względzie akwaria, które jednocześnie sprzyjają gromadzeniu się planktonu i wysokiej jakości wody, mają zasadnicze znaczenie dla powodzenia akwakultury niezliczonych gatunków morskich. Niezliczona ilość gatunków może być (seksualnie) rozmnażana w takich systemach, szczególnie w przypadku braku mechanicznej filtracji (przykładem jest technologia DyMiCo). Może to znacznie zwiększyć liczbę gatunków morskich hodowanych ex situ w zrównoważony sposób. Bardziej naturalne pokazy raf będą również zachwycać społeczeństwo i będą promować edukację i ochronę. Przykładem może być mezofotyczny ekodispód wypełniony bezkręgowcami, takimi jak gąbki, czarne koralowce, liliowce i osłonice. Przeczytaj więcej o konfiguracji rafy mezofotycznej na www.coralscience.org, nienastawionym na zysk projekcie mającym na celu informowanie społeczeństwa o naukach morskich i akwariach.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się

×