Skocz do zawartości
Osmodeusz

Scooter Dragonets (Synchiropus)

Rekomendowane odpowiedzi

Nieopisany skuter Dragonet z Izu w Japonii.  Kredyt: Shinjiro Imazeki

Nieopisany skuter Dragonet z Izu w Japonii. Kredyt: Shinjiro Imazeki

Pomimo dużej popularności wśród akwarystów,  Scooter Dragonets  pozostają jednymi z najczęściej błędnie identyfikowanych i niezrozumianych ryb morskich. Nawet potoczna nazwa grupy w handlu akwariami - „Scooter Blennies” - jest myląca, ponieważ te ryby z pewnością nie są babkami (chociaż, żeby być uczciwym, dopiero niedawno społeczność naukowa zdecydowała, kim dokładnie są te pomylone stworzenia faktycznie związane - z konikami morskimi i Igliczniami). Zamieszanie rozciąga się nawet na sposób klasyfikowania tych ryb na poziomie rodzaju, ponieważ przez ostatnie trzydzieści lat istniały dwa konkurujące ze sobą poglądy na ten temat. W sumie jest to grupa wymagająca poważnego przeglądu…

 

Nieuprawny

Rodzina Callonimidae (ogólnie nazywana „smoczkami”) obejmuje nieco mniej niż 200 gatunków i, w zależności od preferowanego systemu klasyfikacji, 13 lub 20 rodzajów. Dwóch głównych autorytetów w tej grupie, Fricke i Nakabo, dokonali przeglądu rodziny na początku lat 80. i opierając się wyłącznie na cechach morfologicznych, każdy z nich doszedł do innej opinii na temat najlepszego sklasyfikowania bioróżnorodności grupy. Fricke wziął klasyczne podejście „Lumper”, decyduje się zorganizować większości gatunków jak parę ogromnej genera- callionymus i Synchiropus . Z drugiej strony Nakabo, który szczegółowo zbadał strukturę szkieletową grupy, doszedł do zupełnie innego wniosku i podzielił te dwa rodzaje na kilka mniejszych grup.



 
Drzewo filogenetyczne Callonimidae z mitochondrialnego CO1.  Klad podświetlony na niebiesko obejmuje Scooter Dragonets i inne pokrewne ex-Synchiropus.  Kliknij, aby powiększyć.

Drzewo filogenetyczne Callonimidae z mitochondrialnego CO1. Klad podświetlony na niebiesko obejmuje Scooter Dragonets i inne pokrewne ex-Synchiropus. Kliknij, aby powiększyć.

Ma to znaczenie dla naszej dyskusji o smoczkach do skuterów, ponieważ można je postrzegać jako Synchiropus lub Neosynchiropus . Bez konsensusu w tej sprawie obie nazwy można uznać za poprawne, chociaż ta pierwsza jest bardziej powszechna wśród władz amerykańskich i europejskich, podczas gdy druga jest wspólna dla źródeł japońskich. Dane genetyczne oczywiście znacznie pomogłyby w rozwiązaniu tej niepewności, ale niestety do tej pory nie opublikowano praktycznie nic na ten temat. Pokazane powyżej drzewo filogenetyczne jest czymś, co zestawiłem na podstawie dostępnych danych z mitochondrialnego CO1 i stanowi najbardziej kompleksowe badanie do tej pory. Najważniejszym szczegółem, na który należy zwrócić uwagę, jest silne poparcie dla klasyfikacji stosowanej przez Nakabo, jako „ Synchiropus”I„ Callonimus ”są sztucznymi zbiorowiskami kilku odlegle spokrewnionych rodów. Kiedy mówimy o „Scooter Dragonets”, musimy uważać na to, do czego konkretnie się odnosimy. Na początek większość kalonimidów różni się znacznie od gatunków związanych z rafą koralową dostępnych dla akwarystów. Te nieznane bestie zwykle można znaleźć w piaszczystych i mulistych siedliskach wzdłuż szelfów kontynentalnych i zwykle wydają się spłaszczone i zakamuflowane z raczej szarym kolorem.

Płetwa grzbietowa dojrzałego samca Synchiropus ma często kluczowe znaczenie dla dokładnej identyfikacji gatunku.  Źródło: Itaru Takaku, Lemon TYK, kiss2sea, kanedaitoda, Shinjiro Imazeki, nieznany

Płetwa grzbietowa dojrzałego samca Synchiropusa jest często kluczowa dla dokładnej identyfikacji gatunku. Źródło: Itaru Takaku, Lemon TYK, kiss2sea, kanedaitoda, Shinjiro Imazeki, Yatta ~, nieznane

Ze względu na tę dyskusję zdecydowałem się ograniczyć definicję „Scooter Dragonet” tak, aby obejmowała tylko te gatunki, które Nakabo uznał za należące do Synchiropus i Neosynchiropus , ale ponieważ tworzą one jeden, dobrze wspierany wklad w powyższym filogenezy, najrozsądniejsze wydaje się traktowanie ich jako należących do jednego rodzaju - Synchiropus . To rozróżnienie jest ważne, ponieważ wyklucza znane mandarynki ( Pterosynchiropus ), grupę blisko związaną z siedliskami bogatymi w koralowce, oraz inną, bardziej niejasną grupę, Minysynchiropus . Oba były tradycyjnie traktowane jako część koncepcji „ Synchiropusa  Frickego (która obejmuje również bardzo odległeFoetorepus ). Teraz, po usunięciu szczegółów taksonomicznych, możemy w końcu podjąć próbę zidentyfikowania tych ryb.

 

Scena tarła Yamadori

 

Boczna grupa składa się z pięciu rzadko spotykanych gatunku rozprzestrzenianie się w indopacyficznej określona przez obecność grzbietu spoidła powyżej nasady ogona łączący z każdej strony linii bocznej. Z tych pięciu tylko japońskie S. ijimai  zostały sfotografowane w jakimkolwiek stopniu, choć pozornie są niedostępne w handlu akwariowym. Pozostałe - S. marmoratus (Afryka), S. sechellensis (Morze Czerwone, Seszele), S. lineolatus  (Malediwy, Morze Andamańskie), S. lateralis  (Azja Południowo-Wschodnia) - są słabo udokumentowane i podobnie niedostępne dla akwarystów.

 

(Nowe) Zachowanie hodowlane Scooter Dragonet

 

Ocellatus Grupa obejmuje wszystkich pozostałych gatunków w tej linii, a wszystkie ryby powszechnie uważanych za „skuter Dragonets”. Perłowy smok ( S. ocellatus )występuje na całym Zachodnim Pacyfiku i jest wyjątkowy w tej grupie, ponieważ występuje w niezwykle płytkich i głównie skalistych siedliskach, podczas gdy gatunki pokrewne występują w głębszych siedliskach zdominowanych przez piasek lub glony. Ponieważ gatunek ten można zdobyć  z wody po kostki, jest również najczęściej oferowanym gatunkiem w handlu, a nawet jest dostępny w hodowli w niewoli z ORA. Niestety kolory tej ryby są dość szare, niosąc przypadkową mieszankę brązu i obskurnej bieli. Podobnie jak w przypadku innych z rodzaju, pierwsza płetwa grzbietowa samca jest diagnostyczna; w tym przypadku istnieje 4-5 plamek (lub „ocelli”) oraz charakterystyczny układ linii i pasków, które służą do oddzielenia go od pokrewnych taksonów.


 
 

Walka Miyake Tegri

 

Kolejnymi najczęściej spotykanymi gatunkami akwariowymi są Starry Dragonet ( S. stellatus ) i Moyer's Dragonet ( S. moyeri ) , które można znaleźć odpowiednio w Oceanie Indyjskim i Pacyfiku i stanowią oczywistą parę bliźniaczych gatunków. Oba występują na siedliskach piaszczysto-gruzowych w pobliżu raf koralowych i najliczniej występują na głębokościach od 5 do 30 metrów, poniżej których zastępują je inne gatunki z tej grupy. W pełni dojrzałe samce mają charakterystyczny kształt płetwy grzbietowej, zwłaszcza wydłużone, nitkowate końcówki kolców płetw.

 

 Dragonet (Synchiropus Ocellatus)

Scooter Blenny jest również znany jako Scooter Dragonet lub Ocellated Dragonet. Ma cętkowane brązowo-białe ciało z czerwonymi refleksami. Samiec ma zwykle jaśniejsze kolory i większą pierwszą płetwę grzbietową. Akwarium rafowe o pojemności 30 galonów lub większe, które ma żywe podłoże z piasku, uległych mieszkańców i dużo żywej skały, jest idealnym akwarium dla Scooter Blenny.

 

Oprócz biogeografii, można je rozróżnić na podstawie liczby oczek w płetwie grzbietowej dużych samców: 2 u S. moyeri i 3-5 u S. stellatus . Niektóre okazy z zachodniego Oceanu Indyjskiego czasami mają bardziej jednolity czerwony wzór na bokach i wyraźne siodła na grzbiecie, ale ponieważ wydaje się, że normalny fenotyp współwystępuje z tymi osobnikami, nie jest jasne, czy występuje tu więcej niż jeden gatunek. Okazy S. stellatus w akwarium są czasami błędnie identyfikowane jako S. marmoratus , która jest zupełnie inną bestią z bardzo różnie wyglądającą płetwą grzbietową. Warto również zauważyć, że S. moyeri rozciąga się na całej Pacyfiku, z okazami pochodzącymi z Wysp Marshalla, Markizów i Pitcairn (większość źródeł ma te dwa ostatnie błędnie zidentyfikowane jako należące do S. ocellatus ).

Zwróć uwagę na wysoce liniowy wzór płetwy grzbietowej tego Fijian S. morrisoni.  Kredyt: Mark Rosenstein

Zwróć uwagę na wysoce liniowy wzór płetwy grzbietowej tego Fijian S. morrisoni . Źródło: Mark Rosenstein

Na podobnej głębokości (10-30 metrów), ale w siedliskach związanych z większym rozwojem glonów, występuje Morrison's Dragonet ( S. morrisoni ) . Ryba ta jest raczej plamista i zmienna w kolorze, występująca w odcieniach czerwieni, brązu i bieli, z konstelacjami białych plam i innym wzorem drobnych niebieskich plam na głowie i płetwach piersiowych. Płetwa grzbietowa ma charakterystyczny kształt i wzór, jest wysoka i pozbawiona nitkowatych końcówek oraz szereg pionowych pasków; wydaje się jednak, że istnieje pewne zróżnicowanie regionalne we wzorze tych pasów, co sugeruje, że w grę wchodzi więcej niż jeden gatunek.

 

Seso Kotegri Zaloty

 

Istotny w tej dyskusji jest inny gatunek, który został uznany w literaturze pomimo pozornego braku udokumentowanych przykładów - Bartel's Dragonet ( S. bartelsi ) . Kiedy został opisany w 1981 roku, był znany z jednego małego samca (32 mm) i siedmiu równie małych samic, w większości pochodzących z płytkich głębokości (0-18 metrów). Chociaż zauważono, że jest podobny do S. morrisoni , mówi się, że różni się mniejszą wysokością płetwy grzbietowej i nierozgałęzionymi promieniami w płetwie odbytowej. Zgłoszone lokalizacje tej ryby to Sulawesi, Filipiny i Papua Nowa Gwinea, co może sugerować występowanie ograniczone do Trójkąta Koralowego na płytkich wodach.



 
  • Synchiropus moyeri - smoczek Morrisona - Marmor Leierfisch

    S. bartelsi? Bali. źródło: Michael Henke

  • bartelsi lembeh2

    S. bartelsi? Lembeh. źródło: diver hiro

  • bartelsi izu gokaiclub

    S. bartelsi? Izu. Źródło: gokaiclub

  • morrisoni itaru takaku

    S. bartelsi? Japonia Źródło: Itaru Takaku

  • morrisoni yakushima Takuma Nishimura

    S. bartelsi? Yakushima Źródło: Takuma Nishimura

  • bartelsi lembeh

    S. bartelsi? Lembeh. żródło: diver hiro

 

 
 
Niestety, nie jest do końca jasne, czy S. bartelsi jest legalnym gatunkiem, zgodnie z obecną definicją. Okazy pasujące do opisu rzadko są fotografowane - w monumentalnym traktacie Allena i Erdmanna o rybach z tego regionu brakuje w szczególności zdjęć tej ryby - a te nieliczne, które istnieją, wydają się fenotypowo mieszać cechy z cechami zidentyfikowanymi jako S. morrisoni na Zachodnim Pacyfiku. Istnieją jednak wyraźne różnice między okazami pochodzącymi z Zachodniego Pacyfiku a okazami znanymi z Środkowego Pacyfiku. Na przykład te z Wysp Marshalla (lokalizacja typu S. morrisoni), a także Fidżi, Samoa i być może Australia mają ściśle pionowe pasy w płetwie grzbietowej, podczas gdy te z Zachodniego Pacyfiku mają pierwszą membranę wypełnioną nieregularnymi plamami o bardziej poziomym układzie, po których następują pasy, które wyginają się do przodu w kolejnych dwie membrany.
Porównaj układ płetw grzbietowych tych dwóch małych samców.  Fenotyp Bartelsi (u góry, Sabah) i fenotyp morrisoni (u dołu, Australia).  Kredyt: Hiroshi Senou i John Randall

Porównaj układ płetw grzbietowych tych dwóch małych samców. Bartelsi fenotyp (top, Sabah) i morrisoni fenotyp (dolny, Australia). Kredyt: Hiroshi Senou i John Randall

Więc co się tutaj dzieje? Czy patrzymy na oddzielne gatunki ograniczone do zachodniego Pacyfiku w porównaniu do środkowego Pacyfiku? A może jest jeden gatunek, z mniejszymi okazami mylonymi jako należące do S. bartelsi . I co mamy zrobić ze zgłoszoną różnicą w promieniowaniu płetwy odbytu u tych dwojga? W chwili obecnej nie sądzę, aby można było wyciągnąć jakiekolwiek ostateczne wnioski na temat ich statusu, dopóki więcej osobników (szczególnie dojrzałych samców) nie zostanie udokumentowanych i zbadanych genetycznie.

 

Synchiropus tudorjonesi

Ostatnio odkryte Scooter Dragonets to para głębinowych gatunków znanych z zachodniego Pacyfiku. Redback ( S. tudorjonesi ) opisany w 2012 roku, są to charakterystyczne ryby, które wykazują pewne podobieństwo do powyższych gatunków, lecz mogą być diagnozowane przerywaną, łukowate paski w męskim płetwy grzbietowej, a także zwykle obecność gęstej , ciemny pas wzdłuż boków ryby. Okazy były pierwotnie znane tylko z zatoki Cenderawasih na Nowej Gwinei na wysokości 50-120 metrów, ale od tego czasu zostały znalezione w innych miejscach (Japonia, Filipiny, Bali, Malediwy) oraz w wodzie tak płytkiej jak 20 metrów. Okazy akwariowe są rzadko spotykane i zazwyczaj są błędnie identyfikowane jako gatunki pokrewne.

 

Taniec godowy Ruby Red

 

Ruby Red  ( S. sp. ) Jest najnowszym członkiem grupy, a jeden, który musi jeszcze zostać formalnie opisane (choć to jest obecnie w toku). Okazy akwariowe stały się częstym zjawiskiem poza Filipinami, przypuszczalnie pochodzącymi z głębokich wód, ale poza pojedynczym samcem zebranym na 63 metrach na Okinawie nie ma dalszych informacji dotyczących miejsca występowania tej ryby. Najprawdopodobniej jest to gatunek szeroko rozpowszechniony w głębszych wodach Trójkąta Koralowego. Można go odróżnić od podobnych S. tudorjonesi po: 1) żółtszym brzuchu 2) żółtych płetwach piersiowych z ciemną przyśrodkową obwódką 3) wyższej płetwie grzbietowej w paski.

 

Akwarium Factry BlueHarbor

 

Podobną rybę, prawdopodobnie reprezentującą inny nieopisany gatunek, zebrano do handlu akwariowego z Moorea w Polinezji Francuskiej. Pojedynczy znany okaz został zebrany przez Rufusa Kimurę i trafił do Blue Harbor w Japonii. Jak widać na powyższym filmie, wygląda na kobietę i można ją rozpoznać jako fenotypowo odrębną na podstawie koloru ciała i płetw piersiowych.

Prawdopodobnie nowy gatunek Synchiropus z Polinezji Francuskiej.  Kredyt: Koji Wada / Blue Harbor

Prawdopodobnie nowy gatunek Synchiropus z Polinezji Francuskiej. Kredyt: Koji Wada / Blue Harbor

Dwa inne gatunki wymagają krótkiej wzmianki. Mały hawajski smok ( S. rubrovinctus ) jest na tyle odpowiednie, drobna związków znanych tylko z Hawajów, na głębokości od 1-80 m. Niedawno został wyhodowany w niewoli przez Franka Baenscha, który podaje, że jego maksymalny rozmiar wynosi 5 cm. Płetwa grzbietowa samca wyróżnia się w rodzaju uniesionym przednim kręgosłupem, który nie przypomina niczego, co widzieliśmy do tej pory i sugeruje odległy związek ewolucyjny. Chociaż wydaje się, że nigdy wcześniej nie był eksportowany do handlu akwariowego, ta mała rybka ma ogromny potencjał jako kolorowa wyhodowana w niewoli do małych zbiorników rafowych.

 

Tarło Akao Bikotegri-2

 

Doniesiono również o występowaniu S. rubrovinctus w Japonii i Korei, ale od tamtej pory odkryto, że jest to bardzo inny i nieopisany gatunek. Zamieszanie wynika z pierwszych zbadanych osobników, które były samicami i faktycznie silnie przypominały S. rubrovinctus, posiadając podobnie ukształtowaną płetwę grzbietową i czerwonopasmową płetwę ogonową. Z drugiej strony samce drastycznie różnią się pod względem posiadania dużej, podobnej do żagla płetwy grzbietowej, co wskazuje, że ten gatunek jest prawdopodobnie spokrewniony z grupą lateralis . Ponownie, okazy akwariowe wydają się nieznane, ale ten ekstrawagancki gatunek stanowiłby oszałamiający gatunek akwariowy, gdyby kiedykolwiek został zebrany (i miejmy nadzieję, że wyhodowany w niewoli).

Edytowane przez Osmodeusz

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się

×